বহুদিনৰ মূৰত এটি কবিতা

নাৰী পুৰুষবোৰৰ দূৰ্বলতা
ধুনীয়া হাঁহিৰ নাৰীবোৰ দেখিলে
প্ৰেমত পৰি যায় ৷
নাৰীবোৰ পুৰুষৰ দূৰ্বলতা
গালৰ ক’লা তিলটোৰো
মোহত পৰি যায়৷
নাৰীৰ হাঁহিবোৰো পুৰুষৰ দূৰ্বলতা
দেখিলেই হৃদয় উখলমাখল লগায় ৷
নাৰীবোৰ পুৰুষৰ আদিম দূৰ্বলতা
ক’লা হওক বগা হওক
কিবা এটা অজুহাততেই বিচাৰি পায় আকুলতা ৷

পুৰুষত্বৰ জালত মেৰাব পাৰিলেই যেন
হৈ পৰে দূৰ্বাৰ প্ৰেমিক ,
অথবা
কামাতুৰ নাইবা এক সৰীসৃপ
যিয়ে মেৰাই ধৰে নাৰীৰ সুন্দৰতা, সৰলতা, সততা ৷

নাৰীবোৰ পুৰুষৰ দূৰ্বলতা
এয়া যেন যুগে যুগে চলি অহা জিনীয় প্ৰৱণতা ৷

Published by jyotsnasonowal

ফিনিক্স পখীৰ দৰে

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: